ازکربلای معلی، بین الحرمین، کنار بارگاه آقا امام حسین (ع) دعا گوی دوستان و شما سرور گرامی بودن

توفیق می خواهد که ما نداریم!دعا بفرمایید بزودی قسمت بشود!

شیخ محمد حسین انصاری برادر زاده و داماد خاتم الفقها شیخ مرتضی دارای فرزندان بسیاری بود.

سومین فرزند ایشان شیخ مرتضی معروف به آقا شیخ بزرگ بود که در سن ۳۳ سالگی در دزفول به سبب

مارگزیدگی از دنیا رحلت نمود. ایشان به خواندن زیارت عاشورا در هر صبح و عصر مقید بود. بعد از وفاتش

او را در خواب دیدند، از او پرسیدند: چخه عملی بیشتر آنجا نافع است؟

ایشان در جواب فرمود: عاشورا، عاشورا، عاشورا.

طوبای کربلا، صص ۱۱۹-۱۲۰

آیت الله سید محمد حسین شیرازی(نوه میرزای شیرازی بزرگ) بعد از وارد شدن به ایران و بسته شدن راه

عراق بر اثر جنگ جهانی دوم برای خانواده اش که در نجف بودند فوق العاده ناراحت می شود و به کسی که

ارتباط برقرار می کرد مراجعه می کند و دو سوال می پرسد: بهترین عمل برای سفر آخرت چیست؟ بعد از

موعظه ها چنین جواب می آید: بهترین عمل برای سفر آخرت ((زیارت عاشورا)) است. به همین دلیل، مرحوم

آیت الله سید محمد حسین شیرازی تا آخر عمر به طور مداوم زیارت عاشورا میخواند.

طوبای کربلا ،ص ۱۲۰

بزرگی را پرسیدند: زندگی چند بخش است؟

گفت: ۲ بخش!

۱-کودکی

۲-پیری

گفتند: پس جوانی؟

گفت: فدای حسین!

                                              میخورد بر بام خانه

                                                      یادم آرد کربلا را

                                                              دشت پر شور و بلا را

                                                                     گردش یک ظهر غمگین

                                                             گرم و خونین

                                                     لرزش طفلان نالان

                                              زیر تیغ و نیزه ها را

                                        با صدای گریه های کودکانه

                                   وندرین صحرای سوزان

                                       میدود طفلی سه ساله

                                             پر ز ناله

                                                  دل شکسته

                                                         پای خسته

                                                              باز باران قطره قطره

                                                        میچکد از چوب محمل

                                                     آه باران

                                               کی باری بر تن عطشان یاران

                                         تر کنند ازآن گلو را

                                     آه بارن ...

                                          آه بارن ...

                   از عشق مگو قصه که ما وقت نداریم

                           با حضرت شیطان سرمان گرم گناه است

                                  از بهر ملاقات خدا وقت نداریم

                                        در کوفه تن غیرتمان خانه نشین است

                                                 بهر سفر کرب و بلا وقت نداریم 

                                                       هر چند که خوبست شهیدانه بمیریم

                                                             زیباست ولی حیف که ما وقت نداریم 

بعضی از موثقین اهل علم در نجف اشرف نقل کردند از مرحوم عالم زاهد شیخ حسین بن شیخ مشکور

که فرمود در عالم رؤیا دیدم در حرم مطهر حضرت سیدالشهدا (ع) مشرف هستم و یک نفر جوان عرب

معیدی وارد حرم شد و با لبخند به آن حضرت سلام کرد و حضرت هم با لبخند جوابش دادند. فردا شب که

شب جمعه بود به حرم مطهر مشرف شدم و در گوشه ای از حرم توقف کردم که ناگاه همان عرب معیدی

را که در خواب دیده بودم وارد حرم شد و چون مقابل ضریح مقدس رسید با لبخند به آن حضرت سلام کرد

ولی حضرت سیدالشهدا (ع) را ندیدم و مراقب آن عرب بودم تا از حرم خارج شد. عقبش رفتم و سبب

لبخندش را با امام پرسیدم و تفصیل خواب خود را برایش نقل کردم و گفتم چه کرده ای که امام (ع) با

لبخند به تو جواب می دهد؟

گفت مرا پدر و مادر پیری است و در چند فرسخی کربلا ساکنیم و شب های جمعه که برای زیارت می آیم

یک هفته پدرم را سوار بر الاغ کرده و می آوردم و هفته دیگر مادرم را می آوردم تا این که شب جمعه ای

که نوبت پدرم بود چون او را سوار کردم مادرم گریه کرد و گفت مرا هم باید ببری شاید هفته ی دیگر زنده

نباشم.

گفتم باران می بارد هوا سرد است مشکل است.نپذیرفت .ناچار پدر را سوار کردم و مادرم را به دوش

کشیدم و با زحمت بسیار آن ها را به حرم رسانیدم و چون در آن حالت با پدر و مادر وارد حرم شدم

حضرت سیدالشهدا (ع) را دیدم و سلام کردم. آن بزرگوار به رویم لبخند زد و جوابم را داد و از آن وقت تا به

حال هر شب جمعه که مشرف می شوم حضرت را می بینم و با تبسم جوابم می دهد.

از این داستان دانسته می شود چیزی که شخص را مورد عنایت بزگواران دین قرار می دهد و رضایت آنها

را جلب می کند صدق و اخلاص و محبت ورزی و خدمتگزاری به اهل ایمان خصوصأ والدین و بالأخص زوار

قبر حضرت ابی عبدالله (ص) است.

داستان های شگفت ـشهید آیت الله دستغیب-ص۱۳۷ 

یک دعا برات می کنم بگو آمین:

انشاءالله تو زندگیت فقط یه جا تو دوراهی بمونی....

اونهم بین الحرمین...

ندونی بری حرم عباس (ع) یا حسین (ع)

استاد شیخ عبدالحسین تهرانی نقل می کند: وقتی میرزا خان - که یکی از نزدیکان محمد شاه قاجار بود ـ وفات

کرد (او در حیاتش به  فسق و فجور در ظاهر معروف بود)، شبی در خواب دیدم که گویا در باغ ها و عمارت

های بهشتی گردش می کنم و کسی نیز همراه من است که منازل و قصرها می شناسد.پس به جایی رسیدیم، آن

شخص گفت: این جا منزل نبی خان است و اگر می خواهی خودش را ببینی آنجا نشسته، سپس به جایی اشاره

کرد. من متوجه آنجا شدم، دیدم میرزا نبی خان در تالاری نشسته است. وقتی او مرا دید اشاره کرد بیا بالا. نزد

او رفتم، برخاست و سلام کرد و مرا در صدر مجلس نشانید و خودش به همان عادتی که در دنیا داشت نشست.

او به من نگاه کرد  و گفت: ای شیخ!گویا از مقام من تعجب می کنی. زیرا اعمال من در دنیا خوب نبود و نتیجه  

ای جز عذاب دردناک نداشتم.البته این طور هم بود، اما من در طالقان، معدن نمکی داشتم و هر سال درآمد آن را

به نجف اشرف  می فرستادم تا صرف برگزاری مراسم عزاداری سیدالشهدا (ع) شود. خداوند این مکان و باغ

را در عوض آن به من عطا کرد.

شیخ عبدالحسین تهرانی می گوید: من از خواب بیدار شدم در حالتی که متعجب بودم. فردای آن روز این رویا را

در مجلسی بازگو کردم. یکی از فرزندان

ملا مطیع طالقانی گفت: این رویای صادقانه است. او در طالقان معدن نمکی داشت و هر سال درآمد آن را که

نزدیک به صد تومان بود به نجف می فرستاد و پدر من نیز مسئول خرج کردن آن پول در راه عزاداری امام

حسین (ع) بود.

شیخ تهرانی فرمود: من تا آن وقت نمی دانستم که

 او در طالقان، ملک دارد و هر سال در نجف،مراسم عزاداری به پا می کند.

برگرفته از کتاب : طوبای کربلا

کربلایی احمد طهرانی می گوید:اگر برای مشکل و پیشامد ناگواری، حالت بغض و گریه داشتید، حتمأ آن

را به واقعه کربلا متصل کنید تا حضرت به واسطه ی آن به شما عنایت خاص مبذول کند و اشک هایتان

نورانی شود.

هر گاه تقصیری از آدمی سر می زند نقطه سیاهی در صفحه دل ایجاد می شود که با هزاران بار آب توبه

پاک نخواهد شد.آثار بعضی از گناهان،ابدی است و تا قیام قیامت در نامه اعمال انسان باقی می ماند،

اما گریه کردن برای سید الشهدا (علیه السلام) مانند تیز آب است و لکه های آن گناهانی را که با هیچ

استغفاری پاک نمی شود، شست و شو داده، از بین می برد، از این رو رو وقتی از مجلس روضه بیرون

می آییم، احساس سبکی و راحتی می کنیم.

برگرفته از کتاب: طوبای کربلا

در زمان یکی از پادشاهان اصفهان سفیری از بزرگان فرنگ آمد تا بتواند تحقیقاتی در مورد حق یا باطل

بودن دین اسلام بنماید،از قضا آن فرنگی در علوم غریبه و برخی علوم دیگر مانند علوم ریاضی ،هیأت

،نجوم،حساب و اسطرلاب مهارتی تام داشت و به وسیله همین علوم غریبه از برخی ضمیرها و اسرار

خبر می داد.

روزی سلطان، علمای شهر اصفهان را جمع نمود تا چاره ای از برای آن شخص بکنند.از جمله ی علمای

دعوت شده، دانشمند شهیر جهان تشیع مرحوم ملا محسن فیض کاشانی بود.

مرحوم فیض رو به آن مرد فرنگی نمود و فرمود:

((معمولأ پادشاهان برای سفارتهای خود انسان های حکیم و عالم را انتخاب می کنند. پس چگونه

پادشاه فرنگ تو را برگزیده است؟))

فرنگی از این سخن فیض ناراحت شد و گفت:

((من خودم را سرآمد دانایان می دانم، تو چگونه مرا نادان خطاب می کنی؟))

مرحوم فیض فرمود:((چگونه تو را امتحان کنم؟))

گفت:((چیزی را در دست خود پنهان کن تا من از آن خبر دهم!))

مرحوم فیض فرمود:((اگر چنین است که می گویی بگو من در دست خود چه چیزی را پنهان کرده ام.))

مرد فرنگی مدتی طولانی به تفکر پرداخت و پس از ساعتی در حالیکه رنگ او زرد شده و عرق سرد بر

پیشانی اش نشسته بود در کناری آرام گرفت.

مرحوم فیض کاشانی لبخندی زد و فرمود:((این کمال تو بود که نتوانستی مسأله ای به این کوچکی را

حل نمایی؟))

فرنگی گفت:((به حق مسیح و مادرش من فهمیدم که در دست تو چیست و لیکن در این فکرم که چگونه

آن چیز به دست تو رسیده است.))

حاضران پرسیدند:((در دست فیض چیست؟))

گفت:((قطعه ای از خاک بهشت در دست تو می باشد.))

حاضران نگاهی به یکدیگر کردند و برخی او را دیوانه خواندند.

فیض فرمود:((شاید در محاسبات خود اشتباه کرده ای و یا آن قواعدی که از آن ها استفاده نموده ای

ناقص باشد!))

فرنگی گفت:((خیر، محاسبات و قواعد من تمامأ درست است و از تو می خواهم که بگویی آن قطعه از

خاک بهشت چگونه به دست تو رسیده است؟!))

فیض فرمود:((اگر پاسخ بدهم آیا به حقانیت اسلام اعتراف می کنی؟))

گفت:((آری.))

مرحوم فیض کاشانی فرمود:((در دست من مقداری از خاک کربلای حسینی است و پیامبر گرامی ما

فرموده که کربلا قطعه ای از خاک بهشت است و تو با سخنانت اقرار به حقانیت اسلام و راستگویی پیامبر

اکرم(ص) نمودی.))

مرد مسیحی چون این سخنان قاطع را شنید به دست مرحوم فیض کاشانی به دین اسلام و مذهب

شیعه شرفیاب شد.

برگرفته از کتاب: کرامات و مقامات عرفانی امام حسین(ع)

از راه سایر ائمه هم می توان به مقصد رسید ولی راه امام حسین (ع)خیلی سریع انسان را به نتیجه

می رساند.

چون کشتی امام حسین (ع)در آسمان های

غیب خیلی سریع راه می رود.هر کس در سیر معنوی خود حرکتش را از آن حضرت آغاز کند خیلی زود به

مقصد می رسد.

حاج میرزا اسماعیل دولابی  

قرن هاست زمین انتظار مردانی اینچنین را می کشد تا بیایند و کربلای ایران را عاشقاته بسازند و     

زمینه ساز ظهور باشند .آن مردان آمدند و رفتند فقط من و تو ماندیم و از جریان چیزی نمی فهمیم!

حال پس از سال ها که از آن روزها گذشته است..؟!

بعد از پایان عملیات والفجر۸ ، نتوانستند او را شناسائی کنند.تلفنی با مادرش تماس گرفته بودند تا یک

نشانه ای برای شناسائی علی اکبر بگیرند.گفته بود:

-روی کمرش یه خال هست، همون نشونیش باشه.

بجه ها پشت تلفن گریه شون گرفته بود که جنازه از  کمر به بالا ندارد!

به کف پاهای جنازه که نگاه کردم او را شناختم.خود حاج علی اکبر بود!

توی والفجر ۸ از اول پاهاش رو برهنه کرده بود.نخلستان های اروند پر از خارو سنگ بود، همون موقع

بهش گفتم بودم:

-چرا پاهات رو برهنه کردی؟

-((کربلا منطقه ای است که حتمأ باید با پاهای برهنه بری زیارت امام حسین (علیه السلام) ،

پا باید برهنه باشه...))

آن موقع حرف هایش را درست نفهمیده بودم.اما بعد از شهادتش یک لقب براش انتخاب کرده بودند:

                                            ((سردار پابرهنه جنگ))

                                                                   سردار شهید علی اکبر رحمانیان

برگرفته از:گذری بر خاطرات سردارن شهید استان فارس،کانون فرهنگی رهپویان وصال شیراز

امام صادق علیه السلام:هرکس با تسبیح از تربت امام حسین علیه السلام یک بار استغفار بگوید خداوند برای او هفتاد بار محاسبه میکند و سجده بر آن حجاب های هفت گانه را از بین میبرد.       وسایل الشیعه

به سید که نگاه کردم صورتش رو به آسمان بود. چشم راستش بیرون آمده بود و خون تمام صورتش را

پوشانده بود.دست چپش هم قطع شده بود و فقط با یک مقدار پوست به بدن متصل مانده بود. ترکشی

به سینه اش خورده و غرق خون شده بوداما صورتش زیر نور مهتاب دلنشین تر شده بود.

رفتم زیر بغلش را گرفتم :

-سید جان چیزی نیست!می برمت بهداری.

خندید و با صدای آرام همیشگی جواب داد:

((من رو به حالت سجده برگردون.طرف قبله متمایل به راست!))

با چشم چپش دنبال کسی می گشت.یک دفعه به نقطه ای خیره شد و گفت:

((سبحان الله ...سبحان الله..الحمدلله رب العالمین))

دیدم خودش را جمع کرد بدن خونیش می لرزید و می گفت:

((اسلام علیک یا سیدی و مولای یا جدا یا اباعبدالله...))

سه بار سلام داد و بعد خیلی آرام به سمت چپ افتاد...

                                                                        سردار شهیدسید محمد شعاعی

سردار شهید حاج شیر علی سلطانی :

من شرم می کنم روز قیامت در پیشگاه اربابم امام حسین (علیه السلام) سر در بدن داشته باشم...

وسط حیات نشسته مسجد مقداری خاک ریخته شده بود و در کتابخانه باز بود.نگاهی به داخل کتابخانه

انداختم.

حاج شیر علی گودالی حفر کرده بود و اصلأ متوجه من نبود.

-سلام حاجی خسته نباشی.

-سلام علیکم و رحمة الله

گودال درست شبیه به یک قبر بود.حتی لبه و لحد هم داشت. حاجی سر زانوهایش را تکاند و بیرون آمد.

بهت زده گفتم:

-پناه بر خدا.این مال کیه؟!

لبخندی زد و گفت:

-پناه بر خدا نداره مؤمن!قبر حقیر فقیر شیر علی سلطانی

خیلی سعی کردم تعجبم را از او پنهان کنم . با ترس و دلهره توی قبر نگاه کردم. خیلی کوچکتر از قد

رشید او به نظر می رسید!

وقتی حاجی شهید شد پیکر بی سرش را همان جا دفن کردند و شگفتا که آن قبر اصلأ کوچک نبود...

برگرفته از:گذری بر خاطرات سردارن شهید استان فارس،کانون فرهنگی رهپویان وصال شیراز

داستان زیر برگرفته از طوبای کربلاست. (البته خلاصه شده)

حجة الاسلام آقای موسوی درباره ی اثر نکردن آتش بر گوشتی که وارد حرم امام حسین(علیه السلام)

شده می فرماید:

داستان هایی در مورد اثر نکردن آتش بر گوشتی که وارد حرم واردحرم امام حسین (علیه السلام) شده

شنیده بودیم وتصمیم گرفتیم که این مطلب را امتحان کنیم تا مطلب برایمان روشن شود.

 در همان وقتی که کاروانمان گوسفندی را ذبح کرده بودند و قصد داشتند آن را بین فقرا توزیع کنند در بین

کاروانیان اعلام کردم:

من مقداری از این گوشت را که تازه است برمی دارم و با خود به حرم امام حسین (علیه السلام) می

برم و برمی گردانم تا همه این معجزه و کرامت حضرت را مشاهده کنید.

با قاطعیت اعلام کردم :اگر خدای نخواسته این اتفاق نیفتاد یعنی گوشت پخته شد من از طلبگی و حتی

سیمای متدینان خارج می شوم.

سپس با عده ای از آقایان به حرم مطهر مشرف شدیم.گوشت را هم داخل پلاستیکی در جیبم قرار دادم.

در حرم خطاب به امام حسین (علیه السلام) عرض کردم:آقا جان ما شما را برای پختن و نپختن گوشت

نمی خواهیم که در مناجات شعبانیه نیز تعلیم فرمودید:((و إن أدخلتنی أعلمت أهلها أنی احبک))

((یعنی اگر در آتش واردم کنی به همه اعلام می کنم که تو را دوست دارم))

الان قضیه مانند مباهله است و عده ای به این امر اعتقاد ندارند.

بعد از انجام زیارت به طرف هتل رفتیم و به اتفاق چند نفر به آشپزخانه رفتیم و گوشت را در دیگ

گذاشتیم و زیرش را روشن کردیم.

به محض روشن شدن آتش مانند این که در دل من هم آتشی روشن شده باشد.نگرانی عجیبی

داشتم.به هر طریقی که بود به اتاقم رفتم و بعد از ساعتی به همراه دوستان به ظرف سر زدیم و چون آب

تبخیر شده بود دوباره ظرف را پر از آب کردیم و بعد از امتحان معلوم شد که در این یک ساعت اصلأ پخته

نشده است.این کار را چند مرتبه تکرار کردیم تا کاملأ مطمئن شویم.اما آتش بر آن اثر نکرده بود.آن تکه

گوشت دوازده ساعت داخل دیگ بود اما تازگی آن تغییر نکرده بود.

شور و توسل عجیبی به ساحت مقدس سالار شهیدان داشتیم.گوشت را که معجزه ای بود با خود به

ایران آوردم.روز اول هر کسی که می شنید گوشت را به او نشان می دادم تا این که با یکی از اولیای خدا

تماس گرفتم و قضیه را به ایشان گفتم.ایشان دستور دادند که گوشت را در صحن یکی از امام زادگان

اطراف شهر دفن کنم.آن کار را انجام دادم ولی تا مدت ها مردم برای دیدن آن تکه گوشت به دیدارم می

آمدند و از جریانی که اتفاق افتاده بود جویا می شدند.

الحمدلله این کار به یقین همه ی مردم افزود و همه دیدند-همان طور که در روایات داریم-زائر امام حسین

(علیه السلام) بدنش بر آتش جهنم حرام است.

شیخ جعفر مجتهدی:

کسانی که نام این بزرگوار را می شنوند و تغییر حالی در خود نمی بینند جداً نگران ایمان خود باشند...

نام آقا امام حسین (علیه السلام) محک ایمان است.

آیت الله علامه امینی (ره):

به هنگام شنیدن مدایح و مراثی آل محمد علیهم السلام چنان بی قرار می شد که بر اثر شادی یا اندوه

زمان و مکان را از یاد می برد و روحش چنان به پرواز درمی آمد که گویی هم اکنون در همان صحنه ای

است که اشعار و مدایح و مراثی از آن سخن می گوید. 

آیت الله بهجت:

گریه بر سیدالشهدا (علیه السلام) از نماز شب بالاتر است.

• محبت امام حسین (علیه السلام) محک ایمان است.

• کسانی که با اهل بیت میانه ای ندارند دارای قلب های مهر شده اند.

• عاشورا زیباترین تابلوی عالم خلقت است.

• کربلا دانشگاه عشق است و اهل محبت و معرفت دانشجویان آن.

• عزاداری سیدالشهدا (علیه السلام) و بزرگداشت شهدای کربلا از بزرگترین شعائر اسلامی است و

تنها همین جا است که حتی تظاهر به آن پسندیده است.

• اهمیت اشکی که بر سید الشهدا (علیه السلام) ریخته می شود در سفر برزخی و اخروی معلوم می شود.

• هنگامی که به یاد امام حسین (علیه السلام ) می افتید تردیدی نداشته باشید که آن حضرت هم

به یاد شماست.

• ما بدون گریه بر سید الشهدا نمی توانیم زنده بمانیم.خدا می داند.

• چشمی که لذت گریه شوق را نچشیده ما را به کربلا نمی رساند.

حضرت آیت الله بهجت می فرمایند: کسانی که می گویند این مداحی چیست؟ مصیبت خوانی

چیست؟اشک ریختن چیست؟ اینقدر نادان هستند که نمی فهمند این اشک طریقه ی تمام انبیاء

(علیهم السلام) بوده برای شوق لقاء الله، برای تحصیل رضوان الله و مسئله دوستان خدا هم از همین

باب است. محبت اینها اگر در فرح این ها و مصیبت و حزنشان اشک آورد، این هم همین طور است(مثل

گریه برای شوق و خوف از خداست).

طوبای کربلا

سحر شد.دیدم دو نفر به صورت های مهیب و عجیبی آمدند، در حالی که زنجیری از آتش به دست آن ها

بود، سپس سر قبری رفتند که صاحبش را در همان روز دفن کرده بودند،نعشی را از آن قبر بیرون آوردند و

آن زنجیر آتشین را به گردنش انداختند و گفتند: ای بدبخت! تو لیاقت این زمین را نداری.خواستند او را

بیرون ببرند که رو کرد به قبر سیدالشهدا (علیه السلام) و عرض کرد: ((آقا من مهمان تو هستم ،به تو پناه

آورده ام. ناگهان دیدم در ضریح باز شد و آقا سیدالشهدا (علیه السلام) بیرون آمدند و به آن دو فرمودند: او

را رها کنید.زیرا به من پناه آورده است.)) پس غل زنجیر آتشین را از گردنش برداشتند و رفتند.

برگرفته از طوبای کربلا،فرمایشات عارف اسماعیل دولابی

یکی از اولیای خدا:اگر کسی هر صبح و شام بر مصائب امام حسین (ع) گریه کند و

این کار را لااقل تا یک سال ادامه دهد حتمأ به محضر امام زمان (عج) مشرف خواهد

شد.

هوای امام رضا ((علیه السلام)) کرده بودم. اصرار روی اصرار که سید بیا با هم بریم مشهد پابوس امام

رضا ((علیه السلام)). نگاهی بهم کرد و گفت: خیلی دوست دارم بیام ولی همون سفر قبلی هم که

قسمت شد خدا رو شکر. این بار قصد کردم برم کربلا، زیارت امام حسین ((علیه السلام)).

وقتی شهید شد هنوز یاد حرفش بودم. غصه می خوردم که نتونست بره کربلا، اما وقتی وصیت نامه رو

دیدم دلم آروم گرفت.توی وصیت نامه اش نوشته بود:

 موفق نشدم قبر شش گوشه آقا را زیارت کنم اما توفیق نصیبم شد که خود آقا ابا عبدلله             

((علیه السلام)) را زیارت کنم.

                                                                     ((شهید سید زین العابدین نبوی))  

با هم قرار گذاشته بودیم هر کسی شهید شده از اون طرف خبر بیاره.شهیدکه شد خوابش رو دیدم.

داشت می رفت. با قسم حضرت زهرا ((سلام الله علیها)) نگهش داشتم. با گریه گفتم:مگر قرار نبود هر

کسی شهید شد از اون طرف خبر بیاره؟

بلأخره حرف زد و گفت:مهدی این جا قیامتیه!خیلی خبر هاس.جمعمون جمعه.ولی ظرفیت شما پایینه.هر

چی بگم متوجه نمی شید.

گفتم اندازه ی ظرفیت کوچک من بگو!فکر کرد و گفت:همین دیگه.امام حسین ((علیه السلام))وسط

می نشینه.ما هم حلقه می زنیم دورش ، برای آقا  خاطره می گوییم.

بهش گفتم:چی کار کنم تا آقا من رو هم ببره؟

نگاهم کرد و گفت :مهدی!همه چیز دست امام حسین ((علیه السلام)) است.همه پرونده ها میاد زیر

دست آقا نگاه می کنه، هر کسی رو بخواد یک امضای سبز می زنه و می برندش.بروید دامن حضرت رو

بگیرید.

                                                ((شهید جعفرلاله))

بعد از شانزده سال جنازه اش رو آوردند.خودم توی گلزار شهدای قم دفنش کردم.عملیات کربلا ۴ با بدن

مجروح اسیر شد.بردنش بیمارستان بغداد.همون جا شهید شده بود،  با لب تشنه.

بعد از این همه سال هنوز سالم مونده بود.سر، صورت و محاسن از همه جا تازه تر.

یاد شب های جمعه او گردان تخریب افتادم. بلند می شد،

لامپ سنگر رو شل می کرد. همه جا که تاریک می شد،  شروع می کرد به خوندن ((حسینم واحسینا))

می شد بانی  روضه امام حسین ((علیه السلام)). آخر مجلس هم که همه اشکاشون رو با چفیه پاک

می کردند،

محمد رضا اشک هاش رو می مالید به صورتش.

دلیل تازگی صورت و محاسن اش بعد از شانزده سال همین بود...

اثر اشک امام حسین ((علیه السلام))

                                                         ((شهید محمد رضا شغیعی))

پست نگهبانیش افتاده بود نیمه شب. سر پست نشسته بود رو به قبله و اطرافش را می پایید.داشت با

خودش زمزمه می کرد.نفر بعدی که رفت پست رو تحویل بگیره ، دید مهدی با صورت افتاده روی

زمین.خیال کرد رفته سجده.هر چی صداش زد صدایی نشنید. اومد بلندش کنه دید تیر خورده توی

پیشونی اش و

شهید شده.

فکر شهادتش اذیتمون می کرد.هم تنها شهید شده بودو هم ما نفهمیده بودیم.خیلی خودمون رو

خوردیم.تا این که یک شب اومده بود به خواب یکی از بچه ها و گفته بود:نگران نباشین!همین که تیر

خورد به پیشونی ام به زمین نرسیده  افتادم توی آغوش امام حسین علیه السلام!

                                         (( شهید مهدی شاهدی))

نشانی گیرنده: نمی دانم کجایی یا مهدی؟! شاید در دلم باشی و یا شاید من از تو دورم. کوچه انتظار، پلاک یا مهدی،



به نام خداوند بخشنده و مهربان



سلام من به یوسف گمگشته دل زهرا و گل خوشبوی گلستان انتظار

ای دریای بیکران، آفتاب روشنی بخش زندگی من که از تلألو چشمانت که همانند خورشید صبحدم از

درون پنجره

های دلم عبور می کند و دل تاریک و سیاه مرا نورانی می کند.

تو کلید در تنهایی من! من تو را محتاجم.

بیا ای انتظار شب های بی پایان، بیا ای الهه ناز من، که من از نبودن تو هیچ و پوچم. بیا و مرا صدا کن.

دستهایم را

بگیر و بلند کن مرا. مرا با خود به دشت پر گل اقاقیا ببر. بیا و قدم های مبارکت را به روی چشمانم بگذار.

صدایم

 کن و زمزمه دل نواز صدایت را در گوش هایم گذرا کن، من فدای صدایت باشم. چشمان انتظار کشیده

من هر

جمعه به یادت اشک می ریزند و پاهایم سست می شوند تا به مهدیه نزدیک خانه مان می روم و اشک

هایم هر

جمعه صفحات دعای ندبه را خیس می کند. من آنها را جلو پنجره اتاقم می گذارم تا بخار شود و به دیدار

خدا برود.

 به امید روزی که شمشیرم با شما بالا رود و بر سر دشمنانتان فرود آید.

یا مهدی ادرکنی عجل علی ظهورک

دوستدار عاشقانه شما راضیه

بمب گذاری منافقان به لقاء الهی نایل شدند.

برای مطالعه ی زندگی نامه ی عزیزانی که در زمان ما بودند و در کنار ما زندگی کردند، در جامعه ای که

بسیاری از جوانان به بهانه ی فساد جامعه خود را با آن ها همرنگ کردند، خود را پاک نگه داشتند و

((عند ربهم یرزقون )) شدند به ادامه ی مطلب مراجعه کنید...

             حتما مطالعه کنید و نظرتون رو بعد از مطالعه بذارید!مطمئن باشید تاثیرش رو می ذاره!

به ادامه ی مطلب مرجعه کنید!

برای اطلاع بیشتر به سایت سمت خدا (پیوند روزانه همین وبلاگ) مراجعه کنید!